Ο Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τους απογόνους των Μικρασιατών προσφύγων για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, οι πρόγονοί τους, με προσωπική εργασία, έχτισαν την εκκλησία χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά (πλίθρες) με τα οποία κατασκεύαζαν τις κατοικίες τους, σε διαφορετικό σημείο από αυτό που βρίσκεται σήμερα. Δεύτερον, σε αυτή την εκκλησία τοποθετήθηκε η εικόνα της Παναγίας της Κύκκου, την οποία οι πρόγονοί τους διέσωσαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μεταφέροντάς την μέσα από τα ρούχα τους από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Αττάλειας. Η εικόνα ονομάζεται Κυκκό-Παναγιά, επειδή αποτελεί αντίτυπο της εικόνας που υπάρχει στη Μονή Κύκκου στην Κύπρο και θεωρείται θαυματουργή (Σούτος, 1983). 

Ήταν πάρα πολύ καλοί οικοδόμοι όλοι οι παππούδες, όλοι οι Μικρασιάτες! Ο ένας βοηθούσε τον άλλονα και τότε χτίσανε επί της Χρυσοστόμου Σμύρνης εκεί που είναι η Κοίμηση Θεοτόκου -τότε δεν ήταν η Κοίμηση Θεοτόκου- χτίσανε πρώτα την Εκκλησία σε παράγκα, όχι σε εκείνο το σημείο, εδώ που είναι η Δημαρχία μας, επί της Πειραιώς, χτίσανε την Παναγίτσα γιατί είχανε φέρει μέσα από τα φουστάνια τους εικόνες της Παναγίας. Και τη Κύκκο-Παναγιά τη μεγάλη εικόνα, που τη γιορτάζουμε, τη φέρανε από τη Μικρά Ασία οι γιαγιάδες κάτω από τις φουστανέλες τους. […] Έτσι έγινε και μετά παράγκα με ξύλο χτίσανε την Εκκλησία αυτή! (Δέσποινα, συνέντευξη 5/10/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).