Η κατασκευή του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης στην οδό Πειραιώς ολοκληρώθηκε το 1996 και, μαζί με τα καταστήματα στα ισόγεια των πολυκατοικιών, συνέβαλε στην κάλυψη του κόστους του έργου ανάπλασης του Ο.Τ. 1Γ. (Ρωμανός, 2000). 

Μπροστά το κτήριο της Δημόσιας Διοίκησης, που είναι η Σχολή της Δημόσιας Διοίκησης σήμερα, και πλάι στους παράδρομους έχει μαγαζιά κάτω. Υποτίθεται, και είναι αλήθεια αυτό, ότι η πώληση αυτών των κομματιών θα έβγαζε το κόστος της ανάπλασης. Το 80%, το 90% […] ας πούμε. Έτσι είχε υπολογιστεί και έτσι βγήκε και στο τέλος. (πρώην διευθυντής της κοινοπραξίας ΔΕΠΟΣ-Δήμου Ταύρου, συνέντευξη 6/10/2015 στη Νικολίνα Μυωφά)

Κάτι πρέπει να πουλήσεις, για να μπορέσεις να βγάλεις τη δαπάνη του έργου, και συνήθως ήταν καταστήματα και γραφεία. Γιατί δυστηχώς δεν υπήρχε κεφάλαιο της ΔΕΠΟΣ όπως είχανε πει στην ίδρυσή της, ότι θα υπάρξει ένα μεγάλο κεφάλαιο το οποίο θα χρησιμοποιήσει για να αρχίζει να το ανακυκλώνει κάνοντας τέτοια έργα. (πρώην διευθυντής του τμήματος σχεδιασμού και έρευνας της ΔΕΠΟΣ, συνέντευξη 21/10/2015 στη Νικολίνα Μυωφά)

Ωστόσο, η τοποθέτηση του κτηρίου της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης μπροστά από το συγκρότημα των πολυκατοικιών άλλαξε τη ρυμοτομία του οικοδομικού τετραγώνου, μείωσε τον ελεύθερο χώρο και μετατόπισε τις νέες πολυκατοικίες, που αντικατέστησαν τις παλαιές προσφυγικές, πιο μέσα στο Ο.Τ.

Στο σημείο που είναι η Σχολή Δημόσιος Διοίκησης, ήτανε η πρώτη πολυκατοικία. Είχε ένα τεράστιο πεζοδρόμιο […] εκεί επάνω εμείς σε αυτό το τεράστιο πεζοδρόμιο, που μετά ο Δήμος -πριν γκρεμίσει αυτά για να φτιάξει τις πολυκατοικίες- έβαλε κάτι παρτέρια με γρασίδια, εξωραϊσμός ας πούμε! Εκεί ήτανε χώμα και εμείς εκεί παίζαμε […] ήταν τόσο μεγάλο αυτό το πεζοδρόμιο! (Θεόδωρος, συνέντευξη 26/09/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).