Ο προσφυγικός συνοικισμός του Ταύρου δημιουργήθηκε σε εκτός σχεδίου έκταση της πόλης της Αθήνας από πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ‒από τη Σμύρνη, την Αττάλεια, το Ικόνιο κ.α. Ονομαζόταν συνοικισμός «Νέων Σφαγείων» και μέχρι το 1933 ανήκε διοικητικά στο Δήμο Αθηναίων. Η ονομασία «Νέα Σφαγεία» προήλθε από τα Δημοτικά Σφαγεία των Αθηνών που υπήρχαν από το 1916 στην περιοχή, σε κοντινή απόσταση από τις κατοικίες των προσφύγων. Η περιοχή λοιπον, ονομάστηκε «Νέα Σφαγεία» σε αντίθεση με τη γειτονιά των Παλαιών Σφαγείων στην Καλλιθέα.

Το 1916 ‒πριν ακόμα γίνει η Μικρασιατική Καταστροφή‒ επειδή τα Παλαιά Σφαγεία ήτανε στη στάση Καραγιάννη, εκεί που είναι το Χαροκόπειο [σ. Πανεπιστήμιο] […] λοιπόν λόγω της δυσοσμίας απεφασίσθηκε να φτιαχτούν με τα νέα μέτρα, της εποχής εκείνης, νέα σφαγεία. Έτσι ονομάστηκε η περιοχή αυτή Νέα Σφαγεία και έγινε Κοινότητα Νέων Σφαγείων […](Δ. Σούτος πρώην Δήμαρχος Ταύρου,  συνέντευξη 8/04/2016 στη Νικολίνα Μυωφά). 

Το 1934 ο συνοικισμός «Νέων Σφαγείων» αποσπάστηκε από το Δήμο Αθηναίων και αποτέλεσε αυτόνομη Κοινότητα. Το 1935 «το Κοινοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφασή του […] είχε ζητήσει την απαλλαγή του ονόματος “Ν. Σφαγείων” από την Κοινότητα σαν κακόηχο και την μετονομασία της σε Κοινότητα Ταύρου» (Σούτος, 1983, 238). Η πιθανότερη εκδοχή για την ετυμολογία της ονομασίας Ταύρος είναι αυτή που συνδέει το όνομα αυτό με την οροσειρά του Ταύρου στη νότια Τουρκία. Άλλωστε τμήμα της οροσειράς βρίσκεται στην Αττάλεια και στη Μερσίνη, περιοχές από τις οποίες μεγάλος αριθμός προσφύγων εγκαταστάθηκε στον Ταύρο.

Οι προγιαγιάδες ήρθανε […] από την Αττάλεια. Ήτανε δηλαδή σε αθλία κατάσταση και, παρόλα ταύτα, Έλληνες και Ελληνίδες ήρθανε στην ίδια τους την πατρίδα και εδώ ήτανε ξένοι μες τους ξένους! Το άσχημο ήτανε αυτό. Και όμως ορθοποδήσανε. Άλλοι μένανε στον Ασύρματο, άλλοι ήρθανε εδώ πέρα, που λέμε, στα Σφαγεία, τότε τα λέγανε Νέα Σφαγεία (Δέσποινα, συνέντευξη 5/10/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).