Ο προσφυγικός συνοικισμός του Ταύρου δημιουργήθηκε σε εκτός σχεδίου έκταση της πόλης της Αθήνας από πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ‒από τη Σμύρνη, την Αττάλεια, το Ικόνιο κ.α. Ονομαζόταν συνοικισμός «Νέων Σφαγείων» και μέχρι το 1933 ανήκε διοικητικά στο Δήμο Αθηναίων. Η ονομασία «Νέα Σφαγεία» προήλθε από τα Δημοτικά Σφαγεία των Αθηνών που υπήρχαν από το 1916 στην περιοχή, σε κοντινή απόσταση από τις κατοικίες των προσφύγων. Η περιοχή λοιπον, ονομάστηκε «Νέα Σφαγεία» σε αντίθεση με τη γειτονιά των Παλαιών Σφαγείων στην Καλλιθέα.

Το 1934 ο συνοικισμός «Νέων Σφαγείων» αποσπάστηκε από το Δήμο Αθηναίων και αποτέλεσε αυτόνομη Κοινότητα. Το 1935 «το Κοινοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφασή του […] είχε ζητήσει την απαλλαγή του ονόματος “Ν. Σφαγείων” από την Κοινότητα σαν κακόηχο και την μετονομασία της σε Κοινότητα Ταύρου» (Σούτος, 1983, 238). Η πιθανότερη εκδοχή για την ετυμολογία της ονομασίας Ταύρος είναι αυτή που συνδέει το όνομα αυτό με την οροσειρά του Ταύρου στη νότια Τουρκία. Άλλωστε τμήμα της οροσειράς βρίσκεται στην Αττάλεια και στη Μερσίνη, περιοχές από τις οποίες μεγάλος αριθμός προσφύγων εγκαταστάθηκε στον Ταύρο.