Το κράτος, ήδη από το 1950, κατέβαλλε προσπάθειες απομάκρυνσης των οικιστών από την έκταση των πρώην φυλακών Συγγρού.

«Ο Υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Πλαστήρα τοιχοκολλεί αποφάσεις με τις οποίες γνωστοποιεί, ότι σε ορισμένη ημερομηνία αυτές [οι φυλακές]θα πρέπει να κενωθούν. Επιτροπή των κατοίκων […] επισκέπτεται τον εκπρόσωπο του Πρωθυπουργού […] ο οποίος τους διαβεβαιώνει ότι το πρόβλημά τους θα λυθεί μ’ άλλον τρόπο χωρίς να υποστούν αναγκαστική απομάκρυνση από το χώρο των Φυλακών […] Το 1957, οι προσπάθειες εντείνονται μετά την απόφαση της Δημοτικής Αρχής να αξιοποιήσει τον χώρο αυτόν με τη δημιουργία κοινωφελών έργων» (Σούτος, 1983, 211).

Ωστόσο, οι κάτοικοι είχαν ιδρύσει Σύλλογο «Ακτημόνων Οικιστών τέως Φυλακών Συγγρού», με κύριο αίτημα τη στεγαστική τους αποκατάσταση στην περιοχή. Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, όμως, διαφωνούσαν με την κατάληψη της έκτασης και θεωρούσαν ότι οι οικιστές προσπαθούσαν να ιδιοποιηθούν το χώρο αυτό, ενώ στην πραγματικότητα είχαν τη δυνατότητα να στεγαστούν αλλού (Σούτος, 1983).

Το 1955, ο πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος πρότεινε τη δημιουργία λαϊκών πολυκατοικιών στην έκταση αυτή για τη στέγαση των οικιστών των πρώην φυλακών. Εντέλει, μετά από πίεση του συλλόγου προς τους ιθύνοντες, κατεδαφίστηκαν τα οικήματα στο χώρο και ανεγέρθηκαν εννέα πολυκατοικίες για τη στέγασή τους. Η κατασκευή των πολυκατοικιών ολοκληρώθηκε το 1959 και τα διαμερίσματα δόθηκαν στους δικαιούχους, το διάστημα 1960-1961, με τη διαδικασία της κλήρωσης (Σούτος, 1983).