Τα Δημοτικά Σφαγεία Αθηνών οικοδομήθηκαν το 1916, επι δημαρχίας Εμμανουήλ Μπενάκη, στην περιοχή του Ταύρου, η οποία έως το 1933 ανήκε διοικητικά στον Δήμο Αθηναίων. Απασχολούσαν την πλειοψηφία των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και αργότερα, αποτέλεσαν χώρο εργασίας για τους εσωτερικούς μετανάστες που άρχισαν να εισρέουν στον Ταύρο από τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Τα Σφαγεία συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη του Ταύρου, καθώς αποτέλεσαν το βασικό οικονομικό πόρο και την κύρια επαγγελματική διέξοδο για τους κατοίκους της περιοχής (Σούτος, 1983).
Τότε, το 1922, υπήρχανε τα Σφαγεία, μου είχε πει ο μπαμπάς μου… επί της Πειραιώς. Όλοι οι Μικρασιάτες δουλέψαν εκεί πέρα. Ζήσανε χιλιάδες οικογένειες από αυτά τα Σφαγεία, χιλιάδες οικογένειες! […] Ο μπαμπάς μου και οι θείοι μου δούλευαν στα Σφαγεία, η μαμά μου δούλευε στα δέρματα τότε (Δέσποινα, συνέντευξη 5/10/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).
Τα Δημοτικά Σφαγεία τα θυμάμαι. «Έφαγε ο κόσμος ψωμάκι» μέσα! Γι’ αυτό σου είπα είναι βιομηχανική περιοχή ο Ταύρος. Τράβαγε εργαζόμενους! […] (Δήμητρα, συνέντευξη 13/07/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).
Ωστόσο, εκτός από τα πλεονεκτήματα που προσέφερε στον Ταύρο η λειτουργία των Σφαγείων, υπήρχαν και μειονεκτήματα που σχετίζονταν με ζητήματα υγιεινής, αλλά και με την ασφάλεια των εργαζομένων,.
Εδώ συγκεκριμένα που ήταν τα σφαγεία είχανε πνιγεί και άνθρωποι μέσα. Υπήρχανε οι λάκκοι με νερά χωρίς υποστύλωση γλιστράγανε πέφταν μέσα και πνιγόντουσαν. Είχανε γίνει ατυχήματα πάρα πολλά. […] (Απόστολος, συνέντευξη 13/04/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).
Τα Δημοτικά Σφαγεία άρχισαν να εγκαταλείπονται σταδιακά από το 1966–1967 και έκλεισαν οριστικά το 1968 (Σούτος, 1983). Ωστόσο, με την παύση της λειτουργίας τους προέκυψε ζήτημα σχετικά με την επαναξιοποίηση της έκτασης. Για το Δήμο Αθηναίων η έκταση υπαγόταν στην αποκλειστική δικαιοδοσία του, θέση που συνδέεται με το γεγονός ότι τα Σφαγεία άρχισαν να λειτουργούν στην περιοχή όταν ο Ταύρος ανήκε διοικητικά στο Δήμο Αθηναίων. Χρειάστηκαν πολλοί αγώνες από την πλευρά των κατοίκων, σε συνεργασία με τον Δήμο Ταύρου, προκειμένου να δοθεί μια λύση επωφελής για την περιοχή.
Όταν εγκαταλείφθηκαν τα παλιά Σφαγεία, ο Δήμαρχος επί Χούντας του Ταύρου ένα μεγάλο κομμάτι μέσα από τα Σφαγεία τα παραχώρησε στο Δήμο Αθηναίων ‒για να τα χει σαν γκαράζ, για τα απορριμματοφόρα του και για τα φορτηγά του‒και πάντα υπήρχε ένα τέτοιο θέμα ότι πρέπει να αποσυρθούν αυτά τα πράγματα από δω και ο Δήμος να το πάρει όλο αυτό και να το κάνει χώρο πάρκου. […] Η φιλοδοξία τότε ήτανε αυτό το πράγμα να καθαριστεί όλο και να γίνει ένας χώρος υψηλού πρασίνου. […] Και νομίζω τότε κάτω από τις κινητοποιήσεις, επί Δημαρχίας Βακαλόπουλου, ο Δήμος Αθηναίων ‒με παρέμβαση του ΥΠΕΧΩΔΕ κ.λπ‒ δέχτηκε να το παραχωρήσει στο Δήμο του Ταύρου για αξιοποίηση αλλά η συμφωνία ήταν ότι θα παρέμενε και ένας χώρος σαν αμαξοστάσιο του Δήμου του Αθηναίων. Αλλά στο υπόλοιπο όλο μπόρεσε να μπει μέσα ο Δήμος (Θεόδωρος, συνέντευξη 26/09/2016 στη Νικολίνα Μυωφά).
Η πύλη των Δημοτικών Σφαγείων όπως διασώζονταν 13 χρόνια μετά την οριστική παύση της λειτουργίας τους.
